สิบ เอกศักดิ์ศรีตำแหน่งพลปืนกลเบา (เอ็ม 26) ประจำหน่วยลาดตระชายแดน โดยมี พันโทเกรียงไกร เป็นผู้บังคับกองพัน ความสัมพันธ์ระหว่างนายกับลูกน้องคู่นี้เหตุเกิดจากการสู้รบที่ชายแดน เมื่อผู้พันเกรียงไกรได้นำกำลังทหารเข้าทำการผลักดันกองกำลังต่างชาติที่ได้ ล่วงล้ำเข้ามาในเขตแดนไทยออกไป แต่ผู้พันเกรียงไกรได้เพรี่ยงพร้ำแก่ข้าศึกตกอยู่ในวงล้อมของข้าศึก เหตุการณ์คับขันยากที่จะแก้ไขสถานการณ์ได้ ถ้าไม่ได้นักรบที่มีหัวใจบ้าบิ่นที่มีชื่อสิบเอกศักดิ์ศรี ซึ่งเป็นผู้บังคับหมู่พลปืนกลเบานำทหารตีฝ่าวงล้อมเข้าไปช่วยชีวิตนายออกมา ได้อย่างปลอดภัย สร้างความประทับใจให้แก่ผู้บังคับกองพันอย่างพันโทเกรียงไกรอย่างไม่รู้ลืม เมื่อ พันโทเกรียงไกรได้ถูกย้ายเข้ามารับตำแหน่งเป็นผู้บังคับกองพันในกรุงเทพฯ จึงได้ทำเรื่องย้ายสิบเอกศักดิ์ศรีมาอยู่ด้วย…
มณีจันทร์ (เขมนิจ จามิกรณ์) สาวแห่ง พ.ศ. นี้ ผู้ถึงพร้อมด้วยรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ ชาติตระกูลและการศึกษา ใช้ชีวิตอยู่ในต่างประเทศมาแทบตลอด เพราะบิดารับราชการในกระทรวงการต่างประเทศ และต้องเดินทางตามประเทศต่าง ๆ ในฐานะเอกอัครราชทูต เมื่อมณีจันทร์และคุณมาลิดา…
"ทวิภพพันผูกใจ เชื่อมรักเราไว้นิจนิรันดร" มณีจันทร์ หรือ เมณี่ นางเอกของเรื่องเป็นบุตรีของ เอกอัครราชทูตไทย ที่บิดา มารดาต้องไปอยู่ต่างบ้าน ต่างเมือง ตัว "เมณี่" เองได้ซื้อกระจกบานหนึ่งมา และต่อมาได้พบว่า กระจกบานนั้น สามารถพาเธอย้อนกลับอดีตไปในยุคของ รัชกาลที่ 5 ได้ และได้โผล่ไปที่เรือนของ…
คุณหญิงรับดวงตาเป็นลูกบุญธรรม ซึ่งแท้จริงแล้วก็เพื่อจะให้เป็นพยาบาลส่วนตัว คุณหญิงส่งเสียดวงตาเรียนพยาบาลจนเติบโตเป็นวัยรุ่น คุณหญิงมีลูกชายชื่อ ศก ซึ่งมีนิสัยใจอ่อน ด้วยความที่ดวงตาเป็นคนทะเยอทะยาน จึงได้เสียกับศกจนตั้งครรภ์ คุณหญิงให้ดวงตาไปอยู่ที่เรือนหลังเล็ก และพูดดีกับดวงตาเสมอเพื่อให้ดวงตาเทิดทูนและยอมทำตามทุกอย่างโดยไม่รู้ตัวว่าถูกหลอกใช้ แต่ศกไปแต่งงานกับเสาวนีย์ หญิงผู้มีชาติตระกูล ทั้งๆที่ดวงตากำลังคลอดลูก ดวงตาตั้งชื่อลูกว่า ทราย เพื่อเตือนใจให้ลูกเจียมตัวว่าเป็นเพียงกรวดทราย และให้ชื่อจริงว่าศรุตา ที่หมายถึงผู้มีชื่อเสียง เพราะอยากให้ลูกตนเด่นดังดีกว่าคนอื่นๆ ต่อมาเสาวนีย์มีลูกสาวชื่อ…
จกคนขี่สามล้อหนุ่มแห่งหอนาฬิกาจังหวดนนทบุรี เป็นคนโอบอ้อมอารี แต่จนมากได้รับการสั่งสอนเลี้ยงดูจากยาย ที่เชื่อว่าจนเงิน แต่ใจไม่เคยจน การเป็นคนดี วันหนึ่งมหัศจรรย์จะเกิดขึ้น ทำดี ดีต้องตามทัน ทั้งสองอาศัยอยู่ในบ้านเช่าราคาถูก ที่มีคุณนายชม้อย ผู้เป็นคนจริงจังไม่โหด ไม่รีด แต่ถึงเวลาจ่ายต้องจ่าย มีมีการอะลุ้มอล่วย สัญญาต้องเป็นสัญญา วันหนึ่งจกพบว่ามหัศจรรย์มีจริง เมื่อเขาพบสาวสวยน่ารักอย่าง จิ๊ก สาว…
เถ้ากุหลาบ เป็นเรื่องราวของหญิงสาวที่มีความแค้นฝังแน่น เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ และเป็นคนเดียวที่ไปรับศพของพ่อจากแดนประหาร พ่อที่เดินไปหาลูกในฐานะนายพล แต่ลูกไปรับพ่อในฐานะนักโทษชาย เถ้ากุหลาบเป็นเรื่องราวของครอบครัวทหารสองครอบครัว คือครอบครัวของพงศ์ระพี กับครอบครัวของรสิกา บิดาของทั้งสองเป็นเพื่อนเรียนหนังสือมาด้วยกันในโรงเรียนเตรียมทหาร เป็นเพื่อนรักกัน กระทั่งรับราชการมาด้วยกัน ในขณะที่ลูกชายและลูกสาวของทั้งสอง ไม่เคยมีโอกาสได้พบกันเลยตั้งแต่เล็กจนโต เพราะพ่อของทั้งสองต่างก็ส่งลูกไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่เด็ก อยู่มาวันหนึ่ง พ่อของทั้งคู่ได้มีปากเสียงกันอย่างรุนแรงถึงขั้นที่พ่อของพงศ์ระพีท้าให้เพื่อนรักยิงหัวตน ฝ่ายพ่อของรสิกาบันดาลโทสะสุด ๆ จึงลั่นไกสังหารเพื่อนรักตามคำท้า…
ศวิน เพื่อนซี้ร่วมมหาวิทยาลัยเดียวกับ ลลนา และกษมา พอเรียนจบศวิน สารภาพรักกับ ลลนา ทั้งคู่คบกันอย่างมีความสุข แต่กษมาไม่พอใจ เพราะแอบชอบ ลลนาเหมือนกัน วันหนึ่ง ลลนา พาศวินไปพบจันทนี ป้าที่เลี้ยงดูเธอกับ ลลนี พี่สาวตั้งแต่พ่อกับแม่เสียชีวิต ทันทีที่ลลนี เห็นศวินก็ชอบ ทันที…
หม่อมเจ้ารังสิธร หรือคุณใหญ่ บุตรชายคนเดียวของ เสด็จในกรมฯ ในรัชสมัย ร.6 ได้พบรักกับ เจ้านางม่านแก้ว ที่ได้เข้ามาฝากเนื้อฝากตัวที่วังของเสด็จฯ เพื่อศึกษาเล่าเรียน หม่อมพเยีย มารดาของคุณใหญ่คัดค้านเต็มที่ เนื่องด้วยริษยาที่ม่านแก้วเป็นคนโปรดของเสด็จฯ และมีความสามารถทางภาษาหลายด้าน และที่สำคัญได้หมายมาดให้คุณใหญ่ได้สมรสกับ ท่านหญิงวิไลเรขา ซึ่งมีศักดิ์เป็นญาติผู้น้อง แต่คุณใหญ่ก็ยังยืนยันที่จะแต่งงานกับม่านแก้ว ในคืนวันส่งตัวเข้า หอ…
พ.ศ. 2490 “ราชาวดี” สาวน้อยวัย 17 ปี เมื่อจบการศึกษาแล้วก็ได้เดินทางมาที่โรงเรียนกุลนารี เพื่อสมัครเป็นครูตามความประสงค์ของมารดาที่ล่วงลับ ไปแล้ว “กาบทอง” อาจารย์ใหญ่ประจำโรงเรียนรับราชาวดีเข้าเป็นครูด้วยความเต็มใจ เพราะเธอกับแม่ของราชาวดีเคยรู้จักกันมาก่อน นับแต่ก้าวแรกที่ ราชาวดีเหยียบย่างเข้ามาในเขตโรงเรียนซึ่งเป็นวังเก่าก็รู้สึกแปลก ๆ เพราะเหมือนมีใครตามเธออยู่ห่าง ๆ และยิ่ง “ถวิล” เพื่อนสนิทของเธอเล่าถึงความน่ากลัว…